جهان بی صدا
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
گاهی چنان دلایل منطقی ات در برابر برخی انسان ها به بن بست می رسد که فکر می کنی بن بستی با دیوارهای بلند در برابرت ایستاده. دیوارها به بلندی عدم تفاهم است.
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
گاهی زمانه یادت میدهد که عامل هایی وجود دارند که تو را از آنها که دوستشان داری جدا میکند. جایشان پیشت خالی است. قلبت درد میکند از دوری. بغض گلویت را فشار میدهد اما عجب است که نمیتوانی بر آن عاملهای بی رحم چیره شوی. انگار باید غالب شوند و تو مغلوب. انگار باید آدمها جدا شوند تا چرخ زمانه بچرخد! این چرخ دوار بی رحم!
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
رفتم که حرف دلم را بگویم. قبلا تصمیم داشتم هیچ نگویم اما انگار نمیتوانم مذاکره نکنم. کاش یاد بگیرم که همیشه نباید برای گفتمان پیش قدم شد. این شجاعت نیست. گاهی تبدیل به از دست دادن موضع می شود.
بستگی دارد طرف مقابلت چقدر قدر پیشگامی در مذاکره را برایت نگه دارد.
رفتم که سبک تر شوم. رفتم که دلگیری ام نماند. رفتم که حرف دل بگویم. رفتم که محبت ببینم.
رفتم اما سنگین تر برگشتم. هیچ می دانید وقتی برای گفتن می روی و با حس ترجیح بر سکوت برمی گردی یعنی چه؟
من چرا به گفتن معتقدم؟ چرا؟
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
از آدمها در ذهنتان تمثال، تندیس، بت، قهرمان یا هر چیزی از این دست، نسازید.
در ذهنمان به زیبایی تراششان می دهیم، خلق و خویشان را اصلاح می کنیم و پس از آن دوستشان می داریم. از ته دل، از عمق جان و ذهن! ا
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
آدمیزاد در هر لحظه اش رنگی جان می گیرد. لحظه ای خاکستری، لحظه ای قرمز، لحظه ای سبز و لحظه ای دیگر سفید. این رنگها همان حال خوش و ناخوشمان است که رنگ میگیرند و رنگ می بازند.
دوست داشتن آبی آرامش است و لحظه دیدار، تلالو نور در سمت آبی دوست داشتن!
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
به یک چاه عمیق در منطقه ای ساکت و بدون سکنه، همچون چاهی که علی بن ابیطالب داشت، برای گفتن حرفهای دلم، نیازمندم!
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
گل غمگین است. آسمان امشب نوید باران میدهد. مدتهاست باران نباریده. گل تنهاست. بغض گلویش را فشار میدهد اما دوست دارد باران که بارید گریه کند. باران سراسر مهربانی است. سرش را که از غم سنگین است به سختی رادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
در تمام زندگیت دنبال یکی میگردی که همان باشد که می خواهی. از یک مقطعی فکر می کنی پیدایش کردی. دل می دهی. عشق می کاری.
روزی دلت از دنیا می گیرد. برایش درد دل می گویی
جواب می دهد:به نظرت نباید قبلا یکی دیگه رو انتخاب می کردی و یه مسیر دیگه توی زندگیت می رفتی؟
یعنی لطیفه از این تلخ تر شنیده اید؟
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
خوب یادم است. پاییز بود. قطار به سمت مشهد در حال حرکت بود. حوالی سمنان رسیده بود. یک عصر پاییزی سرد که دلم به شدت گرم بود. داشتی پشت گوشی برایم از یک نمایش صحبت می کردی که فقط یک مخاطب دارد. نمایش براادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: آرشان خوشنام
اساسا عشق را نباید بر روی طاقچه عادت تنها گذاشت. اگر بگذاری که تنها بماند تا یادش بیاید که باید خودش بیاید سراغت، کور خوانده ای. عشق از آن مقوله هایی است که اگر تیمارش نکنی خود درمانی ندارد.
دوست داشتن هنر می خواهد. یک هنر ذاتی و به نظرم کمی پیچیده.
بهترین راه این است: یا راه و رسمش را یاد بگیر یا لطفا بی خیال قضیه شو!
نوشته شده توسط گل و تگرگ در 9:46 PM | لینک ثابت •
گاهی یک دلیل ظاهرا بی ربط لایه پنهانی از درون را اشکار میکند و انسان تازه میفهمد که شاید دلیل برخی مسایل این باشد!
رمانها پر از لحظات عاشقانه اند. برخی جذاب و برخی تکراری. از لابه لای جمله های توصیف کننده لحظه های عاشقانه که خون را به گونه هایت تزریق می کند و دلت غنج می رود برای حال و هوای برخی از جمله ها، یک کلمه گم شده پیدا می شود: نوازش
نوشته شده توسط گل و تگرگ در 9:9 PM | لینک ثابت •
برچسب: تلنگر,
نویسنده: آرشان خوشنام
پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۰۵
روزهایی که تنهایی ام پررنگ تر می شود، قلم و کاغذ برایم عزیزتر می شوند. شروع می کنم به نوشتن. کاغذها سیاه می شوند و درون من سبک تر. عجب جادویی دارد این الفبا!
نوشته شده توسط گل و تگرگ در 3:47 PM | لینک ثابت •
برچسب: تنهایی,
نویسنده: آرشان خوشنام
میشمارم! زنجیرهایی که دستها و پاهایم را بسته است را می گویم.
شمردم. بسیار بود. حالا دنبال راه حل می گردم. از تعداد بیشمارشان آرامشم به هم می ریزد. راه حل، عزیمت است. عزیمت از مختصات حال به مختصات دیگری. مختصاتی که تغییر به همراه دارد. اما مگر می شود تغییر کرد و تفکر را تغییر نداد؟
تفکر است که بخش اعظمی از رشته های زنجیر را می بافد. باید زنجیرها را از تفکرم پاره کنم و بدوم. دلم دویدنهای مکرر می خواهد. پرش های بلند.
گاهی انسان نمی داند چرا ساکن شده است؟ سکون جسم از سکون روح نشات می گیرد. و من متنفرم از سکون.
ای کاش بتوانم بپرم. با اینکه پوستم به کلفتی کرگدن شده است و تنهایی و غم سنگینم کرده امادامه مطلب
از خواب که بیدار می شوم، انگار که مسایل پشت در ایستاده اند و با فشار می خواهند در را باز کنند. من به ناگهان بیدار می شوم و درِ ذهنم را باز می کنم. همه شان به یکباره می ریزند داخل ذهنم. قلبم به تپش می افتد؛ اما سعی می کنم مقاومت کنم.
گاه تعدد مسایل و راه حل های ذهنی آنقدر زیاد می شود که بررسی شان هم نگرانی می آورد. بعد باید ذهنت را جمع کنی. همه را به صف کنی. یک خط کش بگیری دستت و آرام آرام هر کدام را راه بدهی توی ذهنت. بررسی شان کنی، اگر توانستی به نتیجه هم برسی که عالی است! اما این به نظم درآوردن آشفتگی ذهنی مقاومت می خواهد. مقاومت در برابر استرس و آشفتگی. نگرانی از پیامدها و نرسیدن به نتیجه!
برچسب: مقاومت,
نویسنده: آرشان خوشنام
صبح است.با عجله به سمت اداره راه می روم و سخنرانی «زن ایرانی در گذار از سنت به مدرنیته» را گوش میدهم. سخنران می گوید: ما از جنسیت و مسایل مربوط به آن، فمینیست و جنبه های آن حرف میزنیم اما نظریه جنسیت نداریم!
چند ساعت میگذرد. او میگوید تو زن قوی هستی و میتوانی تمام مسایل را با هم مدیریت کنی. و من جواب میدهم که ظاهراً فلسفه زندگی من پررنگتر از عرفانش شده. باید رویش کار کنم.
ظهر است: یک کتاب دیگر از شهلا زرلکی را میبینم: در «خدمت و خیانت زنان». «زنان، دشتان و جنون ماهانه» اش را هنوز تمام نکرده ام.
غروب است: تئاتر « نامه های عاشقانه از خاورمیانه» را میبینم. داستان غم انگیز سه زن کرد ایرانی، عراقیادامه مطلب
برچسب: بودن,
نویسنده: آرشان خوشنام