از دوران مدرسه راهنمایی با هم دوست هستیم. پر از شور و نشاط است. از همان دوران مدرسه نوع نگاهش به زندگی، اطرافش و مسایل با دیگران متفاوت بود. یادم می آید گاهی بچه ها پشت سرش چیزهایی هم می بافتند اما من معتقدم که او ویژه میبیند. کاملا خلاق و باروحیه شاد، جستجو گر و به زعم من خاص است. بعد از مدرسه، ز

بارها فکر کرده ام چرا کسانی که میخواهند به خداشناسی برسند، چله نشینی می کنند؟ انسان ها در سختی ها بیشتر از مواقع خوشحالی و بی دغدغگی به یاد خدا می افتند. البته که می دانم همیشه باید یاد خدا بود اما این ذات انسان است، به سختی که می افتد به یک تکیه گاه محکم و مطمئن احتیاج دارد که دلش را به کمکش خوش

همیشه از بوی سیگار بدم می آمده به طوریکه با حس کردن خفیف ترین بو، نفسم را حبس می کنم. اما این روزها... با دوستانم وارد ساختمان قدیمی بازسازی شده که می شویم، اولین چیزی که دوباره سراغم می آید، بوی تند سیگار است. دیگر به عنوان پیش فرض برای خودم حل کرده ام که باید بی خیالش شوم. از اتاق سرپرستی رد می

دنیا اینقدر مست هست که پیش بینی اش هم غیرعاقلانه است. آنچنات در عرض چند ثانیه، یکی را به ناحق به عرش میبرد و یکی را بر فرش می نشاند که از تحیر با دهان باز نگاه می کنی و دلت میخواهد چشم ببندی و باز کنی و خواب باشد هر آنچه دیده ای. این سو می رود و آن سو. آدمها هم سوار بر کشتی تقدیر می روند و می آیند و...

گاهی دیگر صدایی در جهانی که زندگی می کنی نیست. حتا صدای کسی که دوستش داری و دوستت دارد. این لحظه است که باید بدانی سکوت تا ابد ادامه دارد. تصمیم اینکه تا ابد در این سکوت بمانی شجاعت می خواهد. باید شجاع بود. باید در جهان بی صدا ماند و دوام آورد. ای کاش آدمها صداهای مداوم و زیبایی باقی می ماندند. هما